Ադրբեջանի նախագահ Ալիևը սպառնում է, որ եթե Մյունխենում այսօրվա հանդիպումը Սերժ Սարգսյանի հետ արդյունք չտա, այսինքն՝ եթե Սերժ Սարգսյանը չհամաձայնվի հանձնել Հայաստանի ազատագրված տարածքը, ապա նա կդիմի հարցի ռազմական լուծման։

Այսպիսի հայտարարությունը իր հստակությամբ աննախադեպ է։ Իսկ Հայաստանում տիրում է կատարյալ ԲԱՌԱԴԻՈՒԹՅՈՒՆ։




Azerbaijan says Karabakh talks last chance for deal

By Lada Yevgrashina Lada Yevgrashina – Sat Nov 21, 2009 5:57 am ET

BAKU (Reuters) – Azerbaijan said talks with Armenia on the Nagorno-Karabakh conflict would be "decisive" and warned Azeri troops were ready to use force to take back the rebel region if they fail.

Azerbaijan President Ilham Aliyev meets Armenia's Serzh Sarksyan on Sunday in Munich for the latest in a string of meetings this year on the Armenian-populated mountain region, which broke away from Azerbaijan in the early 1990s.

The conflict has been thrust back into the diplomatic spotlight this year, with Azeri ally Turkey pressing for progress before it seals an historic thaw with neighboring Armenia and opens the border it closed in 1993 during the war.

"That meeting must play a decisive role in the process of negotiations," Aliyev said late on Friday, in comments broadcast by state television on Saturday.

"If that meeting ends without result, then our hopes in negotiations will be exhausted and then we are left with no other option," he said, saying Azerbaijan had the right to use force to take back the mountain region.

"Azerbaijan is spending billions on buying new weapons, hardware, strengthening its position on the line of contact," he said at a meeting with Azeri refugees from the conflict.

"We are doing that because we never excluded and we do not exclude that option. We have the full right to liberate our land by military means."

Aliyev often threatens force to take back the territory, at the heart of a key region for transiting its oil and gas to the West. Analysts say the saber-rattling should be seen in the context of Azeri anger over Turkey's deal with Armenia.

MINEFIELDS, SNIPERS

But Western diplomats warn the frontline, a warren of minefields and trenches manned by snipers, is inherently unstable, and it would take little for the frequent clashes there to escalate.

Ethnic Armenians in Nagorno-Karabakh, backed by Christian Armenia, threw off rule by Muslim Azerbaijan in fighting that erupted as the Soviet Union headed toward its 1991 collapse.

The Armenians took control of the territory and seven surrounding Azeri districts before a ceasefire was declared in 1994. Some 30,000 people died and more than 1 million were made homeless. Around 100,000 Armenians live in Nagorno-Karabakh.

Turkey closed the border in solidarity with Azerbaijan. But in October, Ankara and Yerevan, at odds for a century over the World War One mass killing of Armenians by Ottoman Turks, signed accords to establish diplomatic relations and open the frontier.

Faced with a backlash from Azerbaijan, and protracted negotiations over Azeri gas supplies from the Caspian Sea, Turkey says it will only ratify the Armenia deal if its sees progress in the talks on Nagorno-Karabakh.

A trio of mediators from the United States, Russia and France say they are making progress in the talks, but analysts and Western diplomats say neither side appears ready to commit to difficult concessions and sell them to their people.

The mediators are working on a deal that would see the return of many of the Azeri districts held by Armenians, greater international legitimacy for the Nagorno-Karabakh authorities and a future popular vote to decide its status.

(Writing by Matt Robinson; Editing by Jon Hemming)

Հարցազրույց դերասան Սոս Սարգսյանի հետ

-Ի՞նչ մտահոգություններ ունեք՝ կապված հայ-թուրքական հարաբերությունների ներկայիս գործընթացի հետ։

-Թուրքերի հետ շփվելն արդեն մտահոգություն է ու այդպես էլ մինչև վերջ մնալու է որպես մտահոգություն։

 -Իսկ ինչպե՞ս եք վերաբերվում վերջին ժամանակների պրոթուրքական քարոզին, թե իբր թուրքը փոխվել է։

-Նրանք, ովքեր ասում են, թե թուրքերը լավն են, տգետ մարդիկ են, գուցեև՝ մի քիչ դավաճան, իսկ դավաճանների հետ գիտեք, թե ինչպես են վարվում։ Դրանք հիմար խոսակցություններ են։ Այդպիսի բաներ չի կարելի ասել, որովհետև դեռ պետք է մեզ հաշիվ տանք, որ մեր հիշողությունն ու արժանապատվությունը չենք կորցրել։ Այդպիսի դատողություններ անելը, մեղմ ասած, առնվազն թեթևամտություն է։ Մտահոգություններ կան, և եթե սահմանների, այսպես կոչված, բացվելն իրականանա, մենք պետք է առավել քան երբեք հետապնդենք Հայ դատը, հետապնդենք այն գաղափարը, ինչ 100 տարի հետապնդել ենք՝ թուրքերը պետք է ընդունեն Հայոց ցեղասպանությունը, և ընդհանրապես պետք է հետապնդենք մեր ազգային շահը։ Մենք մազաչափ անգամ չպետք է հետ գնանք. ընդհակառակը՝ պետք է կարծրանանք այդ հարցում։

-Ինչպե՞ս եք վերաբերվում նրան, որ թուրքական կողմից անընդհատ հնչում են հայտարարություններ, թե մինչև Ղարաբաղի հարցը չլուծվի, իրենք մեջլիսում չեն վավերացնի արձանագրությունները։

-Ես չեմ էլ կարծում, թե սահմանը հեշտ է բացվելու։ Մեր մեջ ասած՝ ես կարծում եմ, որ դա իմիտացիա է։ Թուրքերը կձևացնեն, կասեն՝ անում ենք, ու ինձ թվում է՝ դա տարիներ կարող է տևել։ Համենայնդեպս, եթե ճնշում չլինի հզոր պետությունների կողմից, շատ հեշտ չի բացվի սահմանը։ Թուրքերը ձևացնելու, աշխարհին խաբելու վարպետ են, և կարող է՝ երկար քաշքշեն, տանեն-բերեն և այլն։ Այնպես որ, չի կարելի ասել, թե ո՞նց կլինի, ինչպե՞ս կլինի։ Իսկ այն, որ Թուրքիան հարցը կապում է Ղարաբաղի հետ, խոսքեր են, և դա պիտի ասվեր, բայց հարցն այն է, որ մենք էլ պիտի պինդ լինենք, որ կարողանանք դիմակայել։ Այստեղ կերևա, թե որքան ենք մենք պինդ։

-Իսկ այս գործընթացի արդյունքում մենք ի՞նչ կորցրեցինք ու ի՞նչ ձեռք բերեցինք։

-Շահելն այն էր, որ մենք աշխարհին ասացինք, որ պատրաստ ենք մեր հարևանի հետ նորմալ փոխհարաբերություններ ունենալ։ Ամբողջ աշխարհում մեծ արձագանք գտավ այն, որ մենք քաղաքակիրթ ժողովուրդ ենք և ուզում ենք քաղաքակիրթ հարաբերություններ ունենալ մեր հարևանների հետ։ Կորուստները նրանք էին, որ (ես սիրում եմ Արմեն Ռուստամյանի այդ խոսքերը) ոմանց թվում է, թե թուրքերը մեր քեռին են, որոնց մենք վաղուց սպասում էինք, ու հիմա եկան մեր տուն ու պիտի գրկվենք իրար հետ, համբուրվենք և այլն, և այլն։ Սա միամիտ մարդկանց, միամիտ հայերի մտածելակերպն է։ Մենք պետք է հաշիվ տանք, որ ո՛չ երեկ, ո՛չ այսօր, ո՛չ էլ վաղը թուրքը չի ուզենա, որ Հայաստանը լավ լինի, հայերը լավ լինեն։ Դա ծիծաղելի կլինի։ Նրանք իրենց հաշիվներն ունեն և ձևացնում են աշխարհին լավը երևալու համար։ Տեսնենք՝ ինչով կավարտվի։ Ուզո՞ւմ են բարեկամ լինել, այսինքն՝ բարեկամ չեն կարող լինել, բայց նորմալ փոխհարաբերություններ պետք է ստեղծել, տեսնենք՝ կարո՞ղ ենք ստեղծել։ Դա էլ հարցական է ինձ համար։

-Որքանո՞վ էր հիմնավորված ՀՀ իշխանությունների կողմից արձանագրությունների ստորագրումը։

-Կարծում եմ՝ ճիշտ էր. մենք ինչքա՞ն կարող ենք փակ ապրել։ Դա ճանապարհ է. Հայաստանը խեղդված է Ադրբեջանի, Վրաստանի արանքում, և մենք պետք է ելքեր փնտրենք այս վիճակից։ Ես կարծում եմ՝ ճիշտ արեց, բայց այդտեղ հազար բայց կա, որոնց մասին խոսեցի։ Այդ բոլորը պետք է պահել-պահպանել։ Վերջին հաշվով՝ քանի՞ հազար տարի կարող է սահմանը փակ լինել. այդպես չենք կարողանա, մենք պիտի փնտրենք ելքեր, ճանապարհներ՝ դուրս գալու այս վիճակից։

-Իսկ որպես արվեստագետ՝ ի՞նչ եք կարծում՝ ի՞նչ ազդեցություն կունենա սահմանի բացումը մեր մշակույթի վրա։

-Սահմանի բացումը հիմա այնքան էլ նշանակություն չունի, որովհետև առանց այդ էլ մեր արվեստի մեջ արևելյան էլեմենտները մտել են։ Հիմա հայ մտավորականությունը, մշակույթի հայ գործիչը ինչքանո՞վ զգոն կլինի, ինչքանո՞վ զգույշ կլինի, ինչքա՞ն ազգային կլինի, և արդյոք ինչի համար մենք պայքարել ենք, մինչև վերջ կտանե՞նք։ Ե՛վ Ցեղասպանությունն ընդունել տալու, և՛ ազգային ինքնությունը հաստատելու համար պետք է ոչ թե մոռանալ, այլ ընդհակառակը՝ուժեղանալ և կարծրանալ, պահանջատեր լինել, ավելի ազգային լինել, ավելի խոր գնալ դեպի ակունքները։

-Իսկ կարո՞ղ ենք։

-Իհարկե՛ կարող ենք, եթե միակամ լինենք, միաբան լինենք, եթե մեր հասարակությունը միասնական լինի, բաժան-բաժան չլինի։ Վերջապես դարեր շարունակ մեր մեծերը ճչացել են, գոռացել. «Հա՛յ ժողովուրդ, քո փրկությունը քո միասնականության մեջ է»։ Վերջապես լսե՛նք դարերից եկող մեր մեծերի ձայնը։ Մեր հասարակությունը չպետք է այսպես բաժանված լինի. դա մեր մահն է, մեր կործանումը, դա շատ վտանգավոր վիճակ է։

-Այսօր մենք միասնակա՞ն ենք։

-Ո՛չ, բաժան-բաժան ենք։ Չնայած վերջին դեպքերը կարծես թե արթնացրին մի խավի, որն իրեն համարում էր ազգային խնդիրներից հեռու և այլն։ Կարծես այս պահին մենք ինչ-որ մի տեղ աշխուժացանք, ուզում ենք միասին լինել։ Տեսնենք՝ կստացվի՞, թե՞ ոչ։

Զրույցը վարեց Հեղինե Հարությունյանը

http://7or.am/hy/news/2009-10-19/7594/

ՀՀ քաղաքացուն ձերբակալել են հակաթուրքական կոչերի համար


7օր»-ի խմբագրություն էր այցելել «Ազգային պահպանողական շարժում» հ/կ վանաձորյան գրասենյակի ղեկավար Մանվել Կոստանդյանը, ով քաղաքից չբացակայելու ստորագրությամբ բաց էր թողնվել ոստիկանությունից։

Մանվել Կոստանդյանը ոստիկանության Վանաձորի բաժանմունք է տարվել «հակաթուրքական արտահայտություններ անելու, ժողովրդի մեջ թշնամանք սերմանելու համար»։

-Առգրավվել են գրասենյակի բանալիները։ Կիրակի օրը լրագրողների ներկայությամբ մեզ հանձնեցին բանալիները, բայց անձնագրերն իրենց մոտ են,-«7օր»-ի թղթակցին հաղորդել է Մ. Կոստանդյանը՝ տեղեկացնելով, որ իր նկատմամբ որևէ հոդված չի առաջադրվել։

Մ. Կոստանդյանը պաշտպան է վարձել.

-Սահմանադրության 5-6 կետ է խախտվել։ ՀՀ գլխավոր դատախազին նամակ ենք հանձնել ծառայողական քննություն անցկացնելու և քրեական գործ հարուցելու համար,-ասել է Մանվել Կոստանդյանը,-այս ամենն անօրինական է արվել, որովհետև քրեական գործ չի հարուցվել։

Ձերբակալման պահին երիտասարդների մոտ եղել են Էնվեր և Թալեաթ փաշաների նկարներով թռուցիկներ, որոնց վրա գրված է եղել. «Այսօր տեղի կունենա Թալեաթ և Էնվեր փաշաների մահվան տարելիցը», իսկ ներքևում՝ «Թույլ չտանք, որ դա տեղի ունենա»։

Ոստիկանությունում Մանվել Կոստանդյանն ասել է, որ թուրքերի հանդեպ թշնամանքը դեռևս իր պապերից է եկել, իսկ ոստիկանության աշխատակիցներին ասել են, թե ժամանակները փոխվել են. «Դու ներկա գործընթացներին խանգարում ես»։

Մ. Կոստանդյանը պատմել է, որ իրեն թուղթ են տվել ստորագրելու, որ եթե թուրքի սպանություն լինի, ինքը պատասխանատու է լինելու դրա համար։ Կոստանդյանը չի ստորագրել այդ թղթի տակ։

Վանաձորի ոստիկանապետը հրաժարվել է պատասխանել կիրակի օրը ոստիկանության բաժանմունք այցելած լրագրողներին։ Վերջիններիս դուրս են հրավիրել բաժանմունքից՝ ասելով, թե այդ տեղն իրենց համար մամլո ակումբ չի։

Հայտարարություն

Ս/թ հոկտեմբերի 17-ի լույս 18-ի գիշերը Վանաձոր քաղաքի ոստիկանությունը ձերբակալել է նույն քաղաքի բնակիչներ, Ազգային նոր պահպանողական շարժման Լոռու տարածքային կոմիտեի ղեկավարներ Մանվել Կոստանյանին, Գարեգին Գալստյանին, կոմիտեի ևս մի քանի ակտիվիստների։ Վերջիններս ձերբակալվել են հայ-թուրքական հարաբերություններին առնչվող վերջին արձանագրությունները դատապարտող թռուցիկներ փակցնելու պահին։ Նրանց մոտից առգրավվել են հեռախոսները, անձնական իրերն ու գրասենյակային բոլոր բանալիները, որոնք մինչ այժմ չեն վերադարձվում։ Կարճ ժամանակ անց՝ ձերբակալվաձներին ստորագրության և քաղաքից չբացակայելու պայմանով բաց են թողել։ ՀՀ Ոստիկանության Վանաձորի տարածքային բաժնում նրանց դեմ հարուցված մեղադրանքը հետևյալն է. հայ-թուրքական թշնամանքի հրահրում։

Ինչպես նախորդ շրջանում կանխորոշել էին հայ-թուրքական արձանագորթյունները դատապարտող քաղաքական ուժեր, վերլուծաբաններ, քաղաքագետներ և միջազգային իրավունքի մասնագետներ՝ մենք կանգնած ենք այնպիսի իրողությունների նախաշեմին, երբ դատապարտվելու և կասեցվելու են հայկական կողմի բոլոր այն գործողությունները, որոնք կարող են վիրավորել Թուրքիային և թուրք ժողովրդին։ Շուտով սկսվելու են ՀՀ ԳԱԱ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի, բոլոր գիտական հաստատությունների վերափոխումները, վերջիններիս գործառույթների խմբագրումները, շարունակվելու են նմանօրինակ ձերբակալությունները, հիմնվելու են թուրքասիրական և հայկական շրջանակներում Թուրքիայի նկատմամբ մոլեգին սեր առաջացնող մի շարք կազմակերպություններ. այդ են պահանջում արձանագրություններում ամրագրված դրույթները, և հայ պատվախնդիր ու ազգանվեր երիտասարդների ձերբակալությունները այս գործողությունների առաջին մունետիկներն են։

Ազգային նոր պահպանողական շարժումը խստագույնս դատապարտում է նմանօրինակ երևույթները և սթափումի կոչ ուղղում ՀՀ իշխանություններին։

Ազգային նոր պահպանողական շարժման լրատվական բաժին

18.10.2009թ.

ք. Երևան

Источник: Голос Армении, 06.10.2009

На этот вопрос в интервью “ГА” отвечает директор Центра стратегических исследований “Арарат” доктор политических наук Армен АЙВАЗЯН
- Г-н Айвазян, недавно Центр стратегических исследований “Арарат” подал гражданский иск против фонда “Институт Кавказа” по факту отрицания Геноцида армян в Османской Турции. Этот первый иск подобного рода в Армении был воспринят, мягко говоря, неоднозначно. Ваши комментарии.
- В августе 2008 года Институт Кавказа организовал международную конференцию в Стамбуле, где в числе других выступил и турецкий исследователь А.Горгюлу. Позже по материалам конференции в Ереване вышла в свет книга на английском языке (переведенная и изданная впоследствии и на русском). В ней, в частности, речь идет о статье Горгюлу, Геноцид армян отрицается прямым текстом, а само это слово 34 раза взято в кавычки. Мы считаем Институт Кавказа ответственным за публикацию и распространение подобной книги.
Впрочем, можно привести и другие факты отрицания Геноцида армян в Армении. К примеру, в феврале этого года 20 студентов из Армении были приглашены в Турцию в город Невшехир на трехдневную встречу с 80 турецкими студентами. Итогом этих “сборов” стало подписание совместного заявления, опять же прямым текстом отрицающего Геноцид армян. Говорится о “событиях 1915 года, которые произошли из-за неправильной политики двух сторон”, то есть преподносится турецкая версия Геноцида армян.
Надо сказать, что за все годы существования независимой Армении наше политическое руководство ни разу не дало четкой оценки отрицанию Геноцида армян, хотя международной правовой мыслью, геноцидологами подобные факты и их последствия оцениваются однозначно. Например, президент Международной ассоциации геноцидологов Грегори Стэнтон оценивает отрицание Геноцида армян “как финальную стадию геноцида”. “Это продолжающая попытка уничтожить группу-жертву в психологическом и культурном плане, отказать ее членам даже в памяти об убийствах их родственников. Вот то, что правительство Турции сегодня делает по отношению к армянам во всем мире”, - утверждает Стэнтон. Другой известный политический активист, бывший узник нацистских концлагерей, лауреат Нобелевской премии Эли Визель называет турецкое 90-летнее отрицание Геноцида армян “двойным убийством, поскольку оно нацелено на убийство памяти о совершенных зверствах”…
Можно привести еще множество примеров, но, думаю, в первую очередь мы должны сами осознать, чем чревато отрицание Геноцида для Армении? Суть в том, что сегодня мы идем на установление отношений с Турцией, не требуя от нее приостановить отрицание Геноцида армян, которое само по себе является продолжением турецкой политики геноцида. Между тем те же турки ставят свои предусловия без обиняков.
- Вы имеете в виду создание совместной комиссии, занимающейся исторической плоскостью, с участием армянских, турецких, швейцарских и других международных экспертов?
-Так или иначе, эта комиссия будет обсуждать вопрос: а был ли геноцид?.. Сколько бы ни твердили, что не допустим такой постановки вопроса, это всего лишь иллюзии. Кстати, президент РА Серж Саргсян в своем интервью газете “Уолл-стрит джорнал” от 23 апреля сего года сказал, что, если турки захотят поставить этот вопрос, мы не можем запретить им этого сделать. Суть в том, что в комиссии любая сторона может внести свою повестку. Поэтому странным выглядит заявление министра иностранных дел Армении Э.Налбандяна, который в опровержение слов президента заявляет, что этот вопрос мы обсуждать не будем.
Со стороны Турции политика отрицания Геноцида армян осуществляется в рамках долговременной всеобщей программы, осуществляемой против Армении, и поэтому является прямым и опаснейшим враждебным актом по отношению к нашей стране. Это вопрос, напрямую связанный с национальной безопасностью Армении. Далее: отрицая Геноцид армян, Турция стремится стереть историческую память армян, тем самым лишив их политического опыта, полученного невероятно тяжкой ценой. Цель ясна – не допустить принятия правильных стратегических решений со стороны руководства Армении. Как можно принимать правильные решения, если у тебя стирается память? Представьте, если сегодня у американцев стереть память о нападении японцев на Перл-Харбор или стереть память об “11 сентября”?!
Отрицание Геноцида армян направлено на легитимизацию результатов Геноцида. Подобными действиями для существования армянского народа создаются крайне неблагоприятные жизненные условия - в политическом, экономическом, этнопсихологическом плане, ослабляется совокупная сопротивляемость армянства, создаются предпосылки для неадекватной оценки национальных ценностей… Невозможно идти на реальное сближение между двумя странами, если одна из них – страна, осуществившая Геноцид и до сих пор продолжающая свои враждебные действия по отношению к жертве. Разве можно соглашаться на это сближение, не располагая механизмами безопасности, доверия и гарантий?! А ведь этих механизмов у нас нет. Несколько дней назад премьер-министр Турции Эрдоган заявил, что “Армения должна освободиться от влияния Спюрка, потому что от Спюрка Армении нет пользы…” А Спюрк – это ведь результат осуществленного турками Геноцида. Отрезать его от Армении - значит сделать нас в десятки раз слабее, а также резко усилить процесс ассимиляции зарубежных армян. А вы посмотрите, какой тон распорядительный! Так говорят и ведут себя только государства-колонизаторы!
- Думаю, в контексте всего вышесказанного нет нужды спрашивать, как вы оцениваете армяно-турецкие Протоколы…
- Я оцениваю их как капитулянтские для Армении. Кстати, вы задавались вопросом, почему именно Швейцария взяла на себя роль посредника в этих переговорах и почему Турция с радостью согласилась на посредничество Швейцарии, хотя именно в этой стране несколько турок были осуждены за отрицание Геноцида армян? Ведь это вроде бы нелогично. Однако вспомним, что Швейцария – то государство, где в 1923 году был заключен Лозаннский договор, легитимизировавший все результаты Геноцида армян и окончательно похоронивший Севрский договор, по которому западные армянские территории признавались частью Республики Армения. Именно в Швейцарии Армянский вопрос был зарыт в землю – как оказалось, не навсегда. Сегодня же Турция вновь стремится закрыть Армянский вопрос, на сей раз окончательно.
Обратите внимание: Швейцария считает себя стратегическим союзником Турции. Где-то с середины 2007 года в Швейцарии велись тайные переговоры между армянской и турецкой делегациями. И что же происходит? В ноябре 2008 года президент Швейцарии Паскаль Кушепин посещает Турцию с официльным визитом и в качестве дара привозит с собой в Анкару тот стол, на котором был подписан Лозаннский договор, тот самый, на котором армян фактически “распяли”. Кушепин тогда заявил, что “Швейцария считает Турцию своим стратегическим союзником” (заметьте, даже не партнером, а союзником) и он-де счастлив, что “подписанием Лозаннского договора были закреплены границы современной Турции”, и потому в качестве символического дара он привез стол, на котором этот договор был закреплен. При этом президент Турции Абдулла Гюль охарактеризовал дар как “морально важный”, пообещав, что его экспозиция в музее будет представлена наилучшим образом. Такое вот посредничество, которое не требует двойных толкований…
В свете того, что в армяно-турецких Протоколах нашли отражение все турецкие предусловия, ясно, что, ратифицируя их, мы тем самым ратифицируем не только Карсский, но и Лозаннский договоры. И тем самым наносим удар по системе национальных ценностей, целей и чувств армянского народа, в первую очередь – по основополагающей идее Родины-Армении, что чревато тяжелейшими последствиями… Если армянское общество, из-за геополитической и внутриполитической конъюнктуры, перестанет признавать своей Родиной подвергнутую Геноциду ее западную часть, то оно с той же меркантильной мотивацией откажется и от ее освобожденной восточной части… Иначе не будет, если мы фактически говорим, что Западная Армения больше не является родиной. Что мы намерены о ней забыть…

Беседу вела Зара Геворкян

Զարթե՛ք, երգե՛ր իմ,

Ժա՛մն է հնչելու,

Զինելու նորից գնդերը ցրիվ,

Մեռած սրտերը՝ կյանքի կոչելու

Եվ բորբոքելու զայրույթ ու կռիվ։